கேரளத்து சுனிதா ஆன்ட்டி காட்டிய சொரக்ம்!

2241

tamil ool kathaigal, tamil sax story, Tamil Sex Stories, tamil sex stories amma, tamilsex kathaigal, tamilsex stores, , xxx story
கோடை அப்போது தான் தொடங்கியிருந்தது. ஜானி என்று நண்பர்களால் செல்லமாக அழைக்கப்படும் ஜனார்த்தனன் கல்லூரியில் முதலாண்டை முடித்து விட்டு ஊருக்கு வந்திருந்தான். அவனது பள்ளிக்கால நண்பர்கள் இன்னும் விடுமுறைக்காக ஊர் வந்து சேர்ந்திருக்கவில்லையென்பதால் வந்ததிலிருந்தே அவனுக்கு சலிப்பாக இருந்தது. ’இந்த வெயிலில் எங்கே போகிறேன்?’ என்று தன்னைத் தானே கேட்டுக்கொண்டபடி அவன் கால் போன போக்கில் நடக்கத் தொடங்கியபோது தான் திலகனின் ஞாபகம் வந்தது. அவன் தான் பள்ளிப்படிப்போடு நிறுத்தி விட்டு, மற்ற மலையாளிகளைப் போல அரபு நாடுகளுக்குப் போக முயற்சி செய்தபடி ஊரிலேயே தங்கி விட்டிருந்தானே? அவனைப் போய்ப் பார்த்தாலென்ன? மடையன், கொஞ்சம் பொறுமையாகப் படித்துத் தொலைத்திருந்தால் டிகிரி முடித்து விட்டு இன்னும் நல்ல வேலைக்குப் போயிருக்கலாம். ஆனால், அவனை மேலே படிக்க விடாமல் தடுத்தது எதுவோ, யார் கண்டார்கள்?

ஜானி திலகன் வீட்டுக்குள்ளே நுழைந்தபோது வீடே களேபரமாக இருந்தது. ஜானியைப் பார்த்ததுமே கையைப் பிடித்துக்கொண்டு மிக சந்தோஷமாக,’கத்தாருக்குப் போகிறேண்டா,’ என்று அறிவித்தான். இவன் படித்த படிப்புக்கு அங்கே என்ன வேலை கிடைத்திருக்கும் என்று ஜானியின் மூளைக்குள் கேள்வி குடைந்தது. எது எப்படியோ, எங்கேயாவது போய் சந்தோஷமாக இருந்தால் சரி தான் என்று எண்ணிக்கொண்டான்.

“இன்னும் அரை மணி நேரம் கழிச்சு வந்திருந்தேன்னா என்னைப் பார்த்திருக்க முடியாது,” என்றான் திலகன். ’நல்ல வேளை’ என்று எண்ணிக்கொண்டான் ஜானி.

“உன்னை ரொம்ப நாளைக்கப்புறம் இன்னிக்குத் தாண்டா இவ்வளவு சந்தோஷமாப் பார்க்கிறேன்,” என்று ஜானி கூறினான்.

“ஆமாண்டா! நீ சொல்லறது நூத்துக்கு நூறு உண்மை,” என்றான் திலகன் மகிழ்ச்சியோடு.

இருவரும் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே திலகனின் அம்மா உள்ளேயிருந்து வெளியே வந்தாள்.

“குட் மார்னிங் ஆன்ட்டி!”

திலகனின் அம்மா சுனிதாவை ஜானிக்கு ’மிகவும்’ பிடிக்கும். அதிகபட்சம் அவளுக்கு நாற்பது வயதிருக்கலாம். இருந்தாலும் வயது வித்தியாசமின்றி அந்த ஏரியாவில் அவளைப் பார்த்து ஜொள்ளு விடாத ஆண்கள் மிகக்குறைவு. பூர்வீகம் கேரளாவிலுள்ள பத்திணம்திட்டா என்ற இடமாக இருந்தாலும், அவள் பேசுகிற தமிழைக் கேட்டால் யாரும் அவளை மலையாளி என்று நம்ப மாட்டார்கள். ஆறடிக்குக் கொஞ்சம் குறைவாக மிக உயரமான உருவம். தட்டையான வயிறு; தாராளமாக கேரளத்துச் செவ்விளநீர் போல இரண்டு பருத்த முலைகள். படியப் படிய சீவியிருந்தபோதும், சுருள் சுருளாக அடர்ந்திருந்த தேங்காயெண்ணை வாசனை வீசும் கூந்தல். அவள் முன்னால் நின்று கொண்டிருந்தால், அவளைப் பார்க்காமல் இருப்பது மிக சிரமம். ஆனால், தொடர்ந்து பார்த்தால் கண்கள் அவளது உடலில் அங்கங்கு அலைபாயும் ஆபத்திருந்த காரணத்தால், ஜானிக்கு சற்று கூச்சம் ஏற்படுவதுண்டு. ஆயிரமே ஆனாலும், அவள் அவனது நெருங்கிய நண்பனின் தாய் ஆயிற்றே!
“குட் மார்னிங் ஜானி!” என்று சினேகமாகப் புன்னகைத்தவள்,”நீ என்னை ஆன்ட்டின்னு கூப்பிடறது என்னவோ போலிருக்கு…” என்றாள்.

“அப்போ சுனிதா சேச்சின்னு கூப்பிடட்டுமா?” என்று ஜானி சிரித்தவாறே கேட்டான்.

“டேய்!” என்று செல்லமாகக் கையை ஓங்கினாள் சுனிதா.

“பேசாம நீயும் எங்கம்மாவை ’மம்மி’ன்னே கூப்பிடேன்,” என்று கிண்டலாகக் கூறினான் திலகன்.

“இதுக்கு ஆன்ட்டியே தேவலாம்,” என்று சிரித்த சுனிதா,” சரி சரி! இன்னும் கொஞ்ச நேரத்திலே கால் டாக்ஸி வந்திடும்! பேச்சுச் சுவாரசியத்திலே எதையாவது விட்டிட்டுப் போயிடாதேடா! நான் ஏர்-போர்ட் போகறதுக்கு ரெடியாயிட்டு வந்திடறேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே போனாள்.

திலகனுக்கு சந்தேகம் ஏற்படாத வண்ணம் ஜானி, அவளது பின்னழகைக் கண்டு ரசித்தான். என்ன பெண்மணி இவள்! புருஷன் நைஜீரியாவில்! இப்போது பிள்ளையையும் கத்தாருக்கு அனுப்புகிறாள்; தனிமையைப் பற்றிய கவலையே கிடையாதோ?

அவள் உள்ளே போன சிறிது நேரத்துக்கெல்லாம் ’தடால்’ என்ற சத்தம் கேட்டது. பதறியடித்துக்கொண்டு ஜானியும் திலகனும் அவளது அறைக்கதவைத் தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தபோது, அவள் தரையில் நெடுஞ்சாண்கிடையாகக் கிடந்தாள்; மூர்ச்சையுற்று.

“அம்மே! எந்து பற்றி?” என்று திலகன் அவளருகே உட்கார்ந்து கொண்டு, அவளது தலையைத் தூக்க முயன்று கொண்டிருக்க, ஜானி அருகிலிருந்த குளிர்சாதனப்பெட்டியிலிருந்து தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்துக்கொண்டு வந்து அவளது முகத்தில் தெளித்தான். அவள் உடனே கண் திறந்து கொண்டு, மலங்க மலங்க விழித்து விட்டு, சுதாரித்துக்கொண்டு எழ முயன்றாள்.

“எழுந்திருக்காதீங்க ஆன்ட்டி,” என்று கூறிய ஜானி தண்ணீர் பாட்டிலை அவளிடம் நீட்டினான். “கொஞ்சம் தண்ணி குடிச்சுக்கோங்க.”

அவள் தண்ணீர் குடித்துக்கொண்டிருந்தபோது தான் ஜானி அவளை ’முழுமை’யாக கவனித்தான். ஏர்-போர்ட்டுக்குப் போவதற்காக உடைமாற்றிக்கொள்ளப்போனவள், கட்டிக்கொண்டிருந்த புடவையை அவிழ்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே மூர்ச்சித்து விழுந்து விட்டாளோ என்னவோ, வெறும் பெட்டிக்கோட்டும் பிளவுசுமாக இருந்தாள். ஜானி தண்ணீர் தெளித்திருந்ததால் அவளது பிளவுசும் ஈரமாகியிருக்கவும், அவளது மெல்லிய பிளவுசுக்குக் கீழே பிதுங்கிக்கொண்டிருந்த பருத்த முலைகள் கவர்ச்சியாக இலைமறைவு காய்மறைவாகத் தெரிந்தன. போதாக்குறைக்கு ஜானியின் கண்களை, சுனிதாவின் பெரிய தொப்புள் வேறு உறுத்தியது. அவன் பார்வையை வேறு பக்கம் திருப்ப முயன்றான்.

நினைவுக்கு முழுமையாகத் திரும்பிய சுனிதா, அப்போது தான் தான் அரைகுறையாக இருப்பதை உணர்ந்தவள் போல, மார்பின் குறுக்கே கைகளைப் போட்டு மறைக்க முயல..அவளது தர்மசங்கடத்தை அதிகரிக்க விரும்பாதவனாக, ஜானி வெளியேறினான். சுனிதா மயக்கம் போட்டு விழுந்திருந்தபோதும், அவளை அந்த நிலையில் பார்த்தது அவனுக்கு பச்சாதாபத்தை விடவும் கிளர்ச்சியையே ஏற்படுத்தியிருந்தது.

“சாரி ஜானி,” என்று கூறியபடி சுனிதா உடம்பில் புடவையை சுற்றிக்கொண்டு வெளியே வரவும், அவளுக்குப் பின்னால் கவலை தோய்ந்த முகத்தோடு வந்தான் திலகன். “இன்னிக்குக் காலையிலே டேப்லெட் சாப்பிட மறந்திட்டேன். இவன் ஊருக்குப் போகிற ஏற்பாடிலே நேத்துத் தூங்கவும் லேட்டாயிருச்சு..அதான்..” என்று புன்னகைக்க முயன்றாள்.

“திலகன்! எனக்கென்னமோ உங்கம்மா ஏர்-போர்ட்டுக்கு வர வேண்டாமுன்னு தோணுது,” என்றான் ஜானி. “நான் உன்னை ஸீ-ஆஃப் பண்ண வர்றேன். அவங்க வீட்டிலே ரெஸ்ட் எடுக்கட்டும்.”

சுனிதா எவ்வளவோ மறுத்தும், திலகன் அவளை ஏர்-போர்ட்டுக்கு வரக்கூடாதென்று திட்டவட்டமாகக் கூறி விட்டான். கால் டாக்ஸி வந்ததும் திலகனோடு ஜானியும் அதிலேறி உடன் சென்றான். போகிற வழியெல்லாம் திலகன் சுனிதாவின் உடல்நிலை பற்றியே கவலையோடு புலம்பிக்கொண்டு வந்தான்.

“கவலைப்படாதேடா! நான் ஊரிலே இருக்கிற வரைக்கும் அடிக்கடி போய்ப் பார்த்துக்கறேன்! காலேஜுக்குக் கிளம்பும்போது அப்பா, அம்மா கிட்டே சொல்லிட்டுப்போறேன்! உங்கம்மாவைப் பத்திக் கவலைப்படறதை இத்தோட விடு!” என்று ஆறுதலளித்தான் ஜானி. ’இதைச் சாக்காக வைத்து, அடிக்கடி சுனிதாவைப் போய்ப் பார்க்கலாமே,’ என்று அவனுக்கு நாக்கில் எச்சில் ஊறியது.

ஆனால், ஏர்-போர்ட் போய்ச் சேர்ந்ததும், உள்ளே செல்லுவதற்கு முன்னர் திலகன் ஜானிக்கு அன்றே மீண்டும் சுனிதாவை சந்திக்க மேலும் ஒரு வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக்கொடுத்தான்.

“டேய் ஜானி! இது வீட்டுச் சாவிக்கொத்துடா! தெரியாத்தனமா பாக்கெட்டிலேயே இருந்திருச்சு போலிருக்கு..போய் அம்மா கிட்டே கொடுத்திருடா ப்ளீஸ்!” என்று ஒரு கொத்துச்சாவியை நீட்டினான் திலகன். கரும்பு தின்னக் கூலியா வேண்டும்?

“ஓ.கே! பை பை,” என்று நண்பனுக்கு விடைகொடுத்து அனுப்பி விட்டு, சுனிதாவிடம் சாவியை ஒப்படைக்கக் கிளம்பினான் ஜானி.

அவன் போய் அழைப்பு மணியை நெடுநேரம் அழுத்தியும், கதவு திறக்கவில்லை.ஒரு வேளை, மீண்டும் உள்ளே மயக்கமாகியிருப்பாளோ என்று ஜானி குழம்பினான். திடீரென்று அவனுக்குத் தன் கையிலிருந்த சாவிக்கொத்து நினைவுக்கு வந்தது. ஒரு வேளை அதிலிருந்த ஏதாவது சாவி, கதவுக்கு இரண்டாவது சாவியாக இருந்தால்…? அந்த எண்ணம் வந்ததுமே அவன் இருப்பதிலேயே நீளமான சாவியை எடுத்து சாவித்துவாரத்தில் நுழைத்துத் திருகவும், சட்டென்று அது திறந்து கொண்டது. ’அப்பாடா,’ என்று மனதுக்குள்ளே எண்ணியபடியே அவன் உள்ளே நுழைந்ததும், வீட்டில் எந்த சத்தமும் இல்லை.
பதட்டத்தோடு ஒவ்வொரு அறையாக சென்றவன், ஒரு அறைக்குள்ளே போனதும், பாத்ரூம் கதவு ஒருக்களித்து சாத்தப்பட்டிருப்பதைக் கண்டதும், விடுவிடுவென்று சென்று அதைத் தள்ளினான். அங்கே…!

சுனிதா, ஜானியின் நண்பன் திலகனின் அம்மா சுனிதா, டாய்லெட்டின் மீது அமர்ந்து கொண்டு, தனது புழையில் விரலை விட்டுக் குடைந்தபடி சுய இன்பம் பெற்றுக்கொண்டிருந்தாள்.

“ஐயோ!” என்று உரக்கக் கூவி விட்டான் ஜானி. ஒரு பெண் சுய இன்பம் பெற்றுக்கொண்டிருப்பதைப் பார்ப்பது அதுவே முதல் தடவை. அதே சமயம் அங்கிருந்து நகர வேண்டும் என்று அவனுக்கு ஏனோ தோன்றவில்லை.

அப்படியே நின்றபடி சுனிதாவையே வெறித்துப் பார்த்தபடி அவன், “சாரி ஆன்ட்டி! இது…இந்த சாவிக்கொத்து….நான் வந்து…பெல் அடிச்சேன்..ஒரு வேளை நீங்க…,” என்று ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாமல் தந்தி பாஷையில் எதையெதையோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தபோதும், அவனது கண்கள் சுனிதாவின் புழையையும் அதில் நுழைந்திருந்த அவளது விரல்களையுமே வெறித்துக்கொண்டிருந்தன.

“சரி! முதல்லே இங்கேயிருந்து போ!” என்று கூவினாள் சுனிதா.

ஜானி தன் வாழ்க்கையில் ஒரு வீட்டுக்குள்ளிருந்து இவ்வளவு வேகமாக எப்போது வெளியேறியிருந்தான் என்று அவனுக்கே நினைவுக்கு வரவில்லை. அவள் போட்ட கூச்சலில் அவனுக்கு ஏற்பட்ட பதற்றத்தில் அவன் தன் கையிலிருந்த சாவிக்கொத்தை அவளிடம் கொடுக்காமலே வீடு திரும்பியிருந்தது வெகுநேரம் கழித்தே அவனுக்கு உறைத்தது.

தனது நெருங்கிய நண்பனின் தாய் சுய இன்பம் பெற்றுக்கொண்டிருந்ததைக் கண்ட காட்சி அவனது மனதில் பல்வேறு சலனங்களை ஏற்படுத்தத் தொடங்கியிருந்தது. ஆஹா! மொழுமொழுவென்று உண்ணியப்பம் போல எப்படி மதர்த்திருந்தது அவளது கூதி? தினமும் ஷவரம் செய்வாளோ? அவளது தொடைகள் தான் எவ்வளவு பளபளப்பு? அன்று முழுவதும் இது போலவே பல எண்ணங்கள் அவனது மனதில் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தன.

ஒரு வழியாக அவன் சாவிக்கொத்தைத் தானே மீண்டும் சென்று கொடுத்து விட முடிவு செய்து சுனிதா வீட்டை நோக்கி நடந்தபோது, அவனது கால்கள் சற்றே நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன. நல்ல வேளை, இம்முறை கதவு திறந்தேயிருந்தது! அவன் கதவைத் தட்டி விட்டு உள்ளே நுழைந்ததும் சுனிதா எழும்பி நின்றாள்.

“ஜானி!…”

“சாரி ஆன்ட்டி!” ஜானி இடைமறித்தான். “நீங்க மறுபடியும் மயக்கம் போட்டு விழுந்திருப்பீங்களோன்னு பயந்து தான் நான் கதவைத் திறந்துக்கிட்டு உள்ளே வந்திட்டேன். தயவு செய்து தப்பா நினைக்காதீங்க!”

ஒரு கணம் அமைதி நிலவியது. பிறகு, சுனிதா பேசினாள்.

“ஜானி! யாரும் பண்ணாததை நான் பண்ணலே! அந்த சமயத்திலே நீ அப்படி வருவேன்னு நான் எதிர்பார்க்கலே. இதைப் பார்த்ததுக்கப்புறம் எங்கே நீ இங்கே திரும்ப வர மாட்டியோன்னு நினைச்சிட்டிருந்தேன். நீ வந்தது சந்தோஷம்.”

“தேங்க்ஸ் ஆன்ட்டி! இதை நாம ரெண்டு பேரும் இத்தோட மறந்திடலாம். இனிமேல் இதைப் பத்திப் பேச வேண்டாம்,” என்று கூறினான் ஜானி. அவளுக்கு ஆறுதலாகக் கூறுவதாக எண்ணி இதைக்கூறியவன், அதற்கு அவள் திருப்பிக் கேட்ட கேள்வியில் திடுக்கிட்டான்.

“ஏன்? ஏன் பேசக்கூடாது? பேசினா என்ன தப்பு?”

ஜானியின் முகம் சிவந்தது. அவனால் உடனே பதில் அளிக்க முடியவில்லை.

“தப்பு…தப்பொண்ணுமில்லையே..யாரு சொன்னாங்க தப்புன்னு….”

“அப்புறம் ஏன் மறக்கலாம்னு சொன்னே? நீ பார்த்தது உனக்குப் பிடிக்கலையா? இல்லை, எனக்கு உன்னை விட ரொம்ப வயசாயிருச்சுங்கிறதுனாலே அப்படி சொன்னியா..?”

துப்பாக்கியிலிருந்து புறப்பட்டு வரும் தோட்டாக்களைப் போல அவள் கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டு அவனைத் துளைத்தாள்.

“சேச்சே! நீங்க எவ்வளோ அழகாயிருக்கீங்க….உங்களைப் போயீ…..”

“அப்படியா? நான் அழகாயிருக்கேனா? நீ அப்படியா நினைக்கிறே…?” சுனிதாவின் குரலில் ஒரு புது குழைவு தொனித்தது.

“ஆமாம்! நிச்சயமா…”

“அப்படி சொல்லு!” என்று புன்னகைத்தாள் சுனிதா. “அப்போ, இன்னொரு சந்தர்ப்பம் கிடைச்சா..நீ திரும்பியும் பார்க்கத் தயார்..சரி தானா?”

ஜானிக்குக் குழப்பம் ஏற்பட்டது. கீழே விழுந்ததில் இந்தப் பெண்மணிக்கு மூளை கீளை குழம்பியிருக்குமோ? ஏன் இடக்கு மடக்காகவே கேள்வி கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள்? இவள் என்ன சொல்ல வருகிறாள்? என்ன நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாள்??

“பதில் சொல்லு ஜானி! இன்னொரு தடவை பார்ப்பியா? பார்க்கணுமா?”

அவள் இப்படிக் கேள்வியைத் திருப்பிப் போட்டுக் கேட்டதும், ஜானி வாயடைத்துப் போய் நின்றான். அவனது மனதில் பல எண்ணங்கள் அலைமோதத்தொடங்கின.

“ஆன்ட்டி…!”

“ஜானி! நீ எசகுபிசகான நேரத்துலே வந்ததுனாலே நான் பாதியிலேயே நிறுத்திக்க வேண்டியதாப்போச்சு! ஆனா, என்னோட உடம்பு கிடந்து தவிச்சிட்டிருக்கு! சீக்கிரமா எனக்கு இன்னொரு தடவை ’ட்ரை’ பண்ணியே ஆகணும். சொல்லப்போனா இப்பவே பண்ணனும்…அப்போ மாதிரியே..உள்ளே போயி…எல்லா டிரஸ்ஸையும் கழட்டிட்டு…படுக்கையிலே அக்கடான்னு படுத்திட்டு…அப்போ ஆரம்பிச்சதை இப்போ முடிக்கணும்..கதவைத் திறந்து வைச்சிருப்பேன்..பார்க்கணுமுன்னு விருப்பமிருந்தா உள்ளே வந்து பார்த்துக்க..இல்லேன்னா கதவைச் சாத்திட்டுப் போறதுன்னாலும் போகலாம். எல்லாம் உன்னிஷ்டம்..என்ன சொல்றே?”